We genieten op ons gemak van het ontbijt tot ik nog eens
controleer wanneer we nu precies de overzet hebben naar het noordelijk eiland.
Dat blijkt toch iets vroeger te zijn dan dat we dachten, dus worden de valiezen in allerijl gemaakt en nemen we afscheid van David en Bev, zo rond 10.30u.
De zon schijnt prachtig over de Marlborough Sounds, we genieten nog van de laatste aanblikken en rijden naar Picton. Nog wat geld wisselen in de bank, nog wat inkopen doen in een supermarktje, en dan richting ferry. We moeten onze auto hier achterlaten en al onze bagage meenemen op de ferry. Aan de overzijde, in Wellington, krijgen we dan een andere auto. We moeten onze bottines desinfecteren voor we op de boot stappen. We installeren ons in het restaurant met mooi zicht op de sounds waar we nog eens gaan doorvaren. De overtocht van Picton naar Wellington duurt iets meer dan 3u. We profiteren er van om het blog wat aan te vullen maar blijkbaar krijgen we maar 40MB en die zijn heel vlug opgebruikt als ik wat foto’s upload. Eenmaal we in volle zee komen, gaat de boot wat meer op en neer en deze keer is het niet alleen Annemie die zich niet zo lekker voelt.
In Wellington blijkt onze nieuwe auto veel groter te zijn dan de eerste, het is een Hyundai, een diesel. Weer eerst controle van de auto en daarna proberen de weg te vinden naar ons hotel, de Travelodge, en dat blijkt niet zo evident in deze grote stad. We kunnen de auto niet parkeren in de garage van het hotel, de auto is te hoog: 1m92, maar de receptionist toont ons een plek waar hij wel mag staan. Met een troley brengen we al onze bagage naar onze kamers op de 14e verdieping! Annemie is er niet gerust in, er mocht eens een aardbeving plaats vinden! De receptionist vertelt ons dat het hotel ‘earthquakeproof’ is maar dat geloven we niet echt (hoewel we later vernemen dat dit wel zo moet zijn). Breakfast en diner zijn in ons verblijf inbegrepen. ’s Avonds is iedereen tevreden over het eten behalve ik, ik had varkensvlees gevraagd, ‘pork’, maar ik vond het vreselijk, het was een dikke snede spek die opgerold was. Gelukkig geeft Raf mij een stukje van zijn biefstuk en hij eet mijn vlees op. We sluiten de avond af met een glaasje wijn in onze kamer.
Dat blijkt toch iets vroeger te zijn dan dat we dachten, dus worden de valiezen in allerijl gemaakt en nemen we afscheid van David en Bev, zo rond 10.30u.
De zon schijnt prachtig over de Marlborough Sounds, we genieten nog van de laatste aanblikken en rijden naar Picton. Nog wat geld wisselen in de bank, nog wat inkopen doen in een supermarktje, en dan richting ferry. We moeten onze auto hier achterlaten en al onze bagage meenemen op de ferry. Aan de overzijde, in Wellington, krijgen we dan een andere auto. We moeten onze bottines desinfecteren voor we op de boot stappen. We installeren ons in het restaurant met mooi zicht op de sounds waar we nog eens gaan doorvaren. De overtocht van Picton naar Wellington duurt iets meer dan 3u. We profiteren er van om het blog wat aan te vullen maar blijkbaar krijgen we maar 40MB en die zijn heel vlug opgebruikt als ik wat foto’s upload. Eenmaal we in volle zee komen, gaat de boot wat meer op en neer en deze keer is het niet alleen Annemie die zich niet zo lekker voelt.
In Wellington blijkt onze nieuwe auto veel groter te zijn dan de eerste, het is een Hyundai, een diesel. Weer eerst controle van de auto en daarna proberen de weg te vinden naar ons hotel, de Travelodge, en dat blijkt niet zo evident in deze grote stad. We kunnen de auto niet parkeren in de garage van het hotel, de auto is te hoog: 1m92, maar de receptionist toont ons een plek waar hij wel mag staan. Met een troley brengen we al onze bagage naar onze kamers op de 14e verdieping! Annemie is er niet gerust in, er mocht eens een aardbeving plaats vinden! De receptionist vertelt ons dat het hotel ‘earthquakeproof’ is maar dat geloven we niet echt (hoewel we later vernemen dat dit wel zo moet zijn). Breakfast en diner zijn in ons verblijf inbegrepen. ’s Avonds is iedereen tevreden over het eten behalve ik, ik had varkensvlees gevraagd, ‘pork’, maar ik vond het vreselijk, het was een dikke snede spek die opgerold was. Gelukkig geeft Raf mij een stukje van zijn biefstuk en hij eet mijn vlees op. We sluiten de avond af met een glaasje wijn in onze kamer.
En allicht wordt de kamer door Ria zo netjes achtergelaten zoals de kamer op de foto (en dit is geen grapje)
BeantwoordenVerwijderenIk laat de kamer inderdaad netjes achter maar ik maak wel het bed niet meer op hoor!
BeantwoordenVerwijderenTot binnenkort, het is onze laatste avond in Nieuw-Zeeland, we zitten nu in Auckland!