Afscheid van Peter en Jan en naar Auckland

Ons laatste ontbijt bij Peter en Jan, we doen nog even gek:

Nog een fotootje van de hond, Corona, en van de limoen- en de feijoaboom in de tuin:

Afscheid van Peter en Jan: snif, snif ...

Op weg naar Auckland nemen we natuurlijk weer wat foto's:

Een klein kerkje zoals we er veel zijn tegen gekomen onderweg

De Taupiriberg: de heilige berg van de Waikato.
Veel Waikato voorouders en leiders zijn op de Taupiri begraven, evenals al de Maori koningen en de overleden koningin, Dame Te Ātairangikahu.







Auckland is de grootste stad van Nieuw-Zeeland (Wellington is de hoofdstad) en het verkeer is er verschrikkelijk! We moeten even zoeken voor we ons hotel midden in het centrum vinden: Hotel De Brett maar met de Tom (Ria) - Tom (Annemie) lukt het deze keer ook weer.
De receptioniste is een (mooi) meisje uit Tsjechië, zij toont onze kamer en geeft uitleg over het hotel. En ze gaat ook onze auto parkeren.

 

25 april: Anzac Day

Dawn service om 6u 's morgens! Wij staan om 4.30u op!
Raf blaast de Last Post en de Reveille. Daarna ontbijt bij de RSA (Returned Services Associations)

10u: opnieuw een dienst voor de gesneuvelden:

Ontvangst bij de King van de Maori / dinner in Hamilton

's Avonds worden we uitgenodigd in een restaurant in het centrum van Hamilton.
Van links naar rechts op de foto: Peter, Gordon (1e schepen van Hamilton), Frans, Julie (Burgemeester van Hamilton), Ria, Raf, Annemie, Jan.

Ontvangst op het stadhuis in Hamilton

Op bezoek bij John en Sue

V8 Races in Hamilton!

Van Napier naar Hamilton

Van Wellington naar Napier

Ongeveer 300 km voor de boeg vandaag. We zullen niet zo veel bezoeken onderweg. We stoppen 's middags in Woodville.

Wellington

Vandaag niet in de auto, joepie! We gaan Wellington bezoeken, een moderne stad met bijna 450.000 inwoners. Wellington is sinds 1865 de hoofdstad van Nieuw-Zeeland maar Auckland, meer in het noorden en de eerste hoofdstad, is 2x zo groot. Wellington wordt ook wel de windy city genoemd omwille van het slechte weer. Vandaag is het ook bewolkt en niet zo warm maar we plannen bezoekjes aan het parlement en enkele musea. We starten met een bezoek aan het parlement. Het is een mix van oud- en nieuwbouw: het parlementsgebouw zelf, de bibliotheek en het ronde gebouw dat lijkt op een bijenkorf voor de regering. We zijn juist op tijd voor de rondleiding van 10.30u die een uur duurt. De gids die blijkbaar uit Québec komt, weet zijn publiek te boeien maar wij kunnen zijn humor niet altijd begrijpen (omdat we niet goed genoeg Engels spreken en omdat de uitspraak in Nieuw-Zeeland toch nog anders is dan in Europa). Het parlementsgebouw werd ook aardbevingsbestendig gemaakt in 1991. Jammer genoeg mogen we geen foto’s maken. De Commissiekamer is mooi gedecoreerd met Maori-kunst. In deze kamer komen commissies samen om naar burgers te luisteren. Het feit dat burgers hier hun mening te kennen kunnen geven is uniek. We lopen ook even door de bibliotheek en kunnen nog wat kunst bewonderen in het parlementsgebouw (net zoals in ons Vlaams Parlement).  Het bezoek is echt de moeite waard.

We stappen daarna eens binnen in een historisch gebouw rechtover het parlement, het wordt nu gebruikt als universiteit. We bewonderen er de mooie houten trap.

Wellington heeft een cable car, als je die neemt, kan je boven genieten van een mooi uitzicht over de stad. We wandelen even in de ‘botanic garden’ en nemen een kijkje in het kleine museum over de kabelbaan.

In de namiddag bezoeken we 2 musea, het Museum of Wellington City and Sea en Te Papa, beiden de moeite waard. We moeten nergens betalen! Alle musea zijn hier gratis. Het Te Papa museum is zo groot dat we niet alles kunnen bekijken. 

Rond een uur of 5 geven we het op en gaan we iets drinken in een café in een vroeger pakhuis. De inrichting is opmerkelijk. Als je een ‘jug’ vraagt, krijg je een grote kan bier, genoeg voor 4 grote pinten. Het bier in Nieuw-Zeeland is niet zo zwaar als bij ons. Je kan hier wel Belgisch bier vinden in de cafés, vooral Stella en Hoegaarden.
We wandelen terug naar ons hotel in het donker en bewonderen de mooie gebouwen in het centrum: het stadhuis, de bibliotheek, … Het eten smaakt, niemand maakt vanavond de verkeerde keuze …

Van zuid naar noord

We genieten op ons gemak van het ontbijt tot ik nog eens controleer wanneer we nu precies de overzet hebben naar het noordelijk eiland.

Dat blijkt toch iets vroeger te zijn dan dat we dachten, dus worden de valiezen in allerijl gemaakt en nemen we afscheid van David en Bev, zo rond 10.30u.

De zon schijnt prachtig over de Marlborough Sounds, we genieten nog van de laatste aanblikken en rijden naar Picton. Nog wat geld wisselen in de bank, nog wat inkopen doen in een supermarktje, en dan richting ferry.  We moeten onze auto hier achterlaten en al onze bagage meenemen op de ferry. Aan de overzijde, in Wellington, krijgen we dan een andere auto. We moeten onze bottines desinfecteren voor we op de boot stappen. We installeren ons in het restaurant met mooi zicht op de sounds waar we nog eens gaan doorvaren. De overtocht van Picton naar Wellington duurt iets meer dan 3u. We profiteren er van om het blog wat aan te vullen maar blijkbaar krijgen we maar 40MB en die zijn heel vlug opgebruikt als ik wat foto’s upload. Eenmaal we in volle zee komen, gaat de boot wat meer op en neer en deze keer is het niet alleen Annemie die zich niet zo lekker voelt.

In Wellington blijkt onze nieuwe auto veel groter te zijn dan de eerste, het is een Hyundai, een diesel. Weer eerst controle van de auto en daarna proberen de weg te vinden naar ons hotel, de Travelodge, en dat blijkt niet zo evident in deze grote stad. We kunnen de auto niet parkeren in de garage van het hotel, de auto is te hoog: 1m92, maar de receptionist toont ons een plek waar hij wel mag staan. Met een troley brengen we al onze bagage naar onze kamers op de 14^e verdieping! Annemie is er niet gerust in, er mocht eens een aardbeving plaats vinden! De receptionist vertelt ons dat het hotel ‘earthquakeproof’ is maar dat geloven we niet echt (hoewel we later vernemen dat dit wel zo moet zijn). Breakfast en diner zijn in ons verblijf inbegrepen. ’s Avonds is iedereen tevreden over het eten behalve ik, ik had varkensvlees gevraagd, ‘pork’, maar ik vond het vreselijk, het was een dikke snede spek die opgerold was. Gelukkig geeft Raf mij een stukje van zijn biefstuk en hij eet mijn vlees op. We sluiten de avond af met een glaasje wijn in onze kamer.

The Sounds … of Silence

Gisterenavond bij het rijden naar  de Marlborough sounds ging het nog echt luid  - hoe ver is het nog, neen niet in tijd, maar in km, want het is hier stekedonker en dan kan je niet zo affenseren, het is overigens precies of we in de alpen de ene bocht na de andere nemen, maar dan wel langs de waterkant. Uiteindelijk, op 100 m na juist, kwamen we aan de afslag voor de Charlotte sound. Dan nog 800 m en we stonden exact voor de B&B die we geboekt hadden.  De uitbaters hadden ons wel twee uur eerder verwacht.  Wij zijn het naderhand echter gewoon bij donker aan te komen om dan ’s anderendaags, verrast door het uitzicht te ontwaken.  Ook dit keer is het niet anders.  Omdat we de enige gasten zijn krijgen we nog een upgrade van kamer.  Na een babbel met  de uitbaters, die ons nog trakteerden op enkele glazen wijn, trokken we naar onze kamer.
's Anderendaags kunnen we eindelijk genieten van het uitzicht op de mooie Marlborough Sounds:

Na het ontbijt, waar we ons te goed doen aan  scrambled eggs with smoked salmon, vertrekken we voor een 12,5 km lange trail in de sounds. Het is het eerste gedeelte van de Queen Charlotte Track.

We paraderen langs de flanken van de sounds onder het bladerdek van de tropische begroeiing van bay naar bay. Na zowat 1 uur stappen komen we aan op ons privaat strand, doch ook hier blijven we lastig gevallen worden door  de vampier van NZ, de sandfly.  We stappen dan ook al vlug, op de tonen van ABC … en ik ging eens op café, verder onder de varenbladeren door.  Af en toe gaat Frans iets sneller door, om te kunnen genieten van … de stilte.  Deze is hier wel sprekend, anders gezegd,  je hoort hier werkelijk niets of niemand, zodat het gefluit van de vogeltjes die met ons mee vliegen ons hemels in de oren klinkt.

Zowat halfweg wordt ons de weg versperd door een … koe… wachter.  Frans riskeert als eerste zijn hachje en raakt, net zoals alle anderen achter Raf, probleemloos voorbij  de dwarsligger. Wij vermoeden dat de koe is uitgerust met een webcam, zoals de hond uit ‘Van vlees en bloed’, om na te zien of  (neen, we gedragen ons deftig ook al kennen ze ons hier niet) we wel een pas betaald hebben om over de private gronden daar te mogen wandelen.   Misschien verklaart dit ook waarom we er probleemloos voorbij geraakten.

Hoewel de weersverwachting  er niet zo positief  uitzag,  kunnen we tot het laatste ogenblik profiteren van het herfstzonnetje, dat door het regenwoud heen priemend, onze harten en lichamen verwarmt.  Binnen de vooropgestelde 4 uur, nodig voor deze trail, komen we  toe bij de aanlegsteiger waar onze watertaxi om kwart over drie moet aanmeren om ons terug te brengen naar onze vertrekplaats in Anakiwa.  En zelfs dat blijkt te kloppen.  We maken met de bestuurder van de watertaxi ook voor het eerst kennis met een onvriendelijke Nieuw- Zeelander.  We moeten op onze stoel blijven zitten, hoewel we op één na de enige klanten zijn.  Waar wij  vier uur nodig hadden om de afstand te overbruggen, brengt  die pipo ons in (iets meer) dan 4 minuten terug.  Ria is blij dat we vanmorgen de auto hebben meegenomen, zodat ze zich als “governer” achterin zittend terug kan laten rijden naar ons logement.  Tevreden van onze fysieke inspanning genieten we op ons terras nog van de ons resterende blikjes  lager (bier).  Onze gastheer zorgt voor de kussens op de stoeltjes en nog enkele flesjes mac’s Gold all malt Lager waar we ons allen aan tegoed doen.  Het zonnetje is ondertussen verdwenen zodat we de kilte van de vallende avond al snel omruilen voor .. een warme douche.

Onze gastheer rijdt ons met zijn Japanse Mazda naar Havelock waar ze ons afzetten in “the Musselpot” voor ons avondmaal.  Ria gaat voor blue cod, Frans voor steak, terwijl Annemie en ik opteren voor  “ de mosselschotel voor twee” waarop we een overvloed van gestoomde, gegrilde, gesauste, en noemmaarop mosselen voorgeschoteld  krijgen door onze d(bea)uty manager Tracy.

We eindigen één van de uitzonderlijke keren met een dessert, Tiramisou, ice cream of long black Coffee.  Om kwart na negen worden we weer opgepikt door onze gastheer/vrouw die ons… terug de living inloodst voor … het glaasje wijn als slaapmutsje, terwijl we op het reuze TV scherm naar de meer dan duizend !! foto’s kijken die Ria hier in NZ al heeft vastgelegd.  Moe, maar voldaan  klikken we het licht van halfwegvoorbijdag uit om in dromenland de stilte van de sounds te herontdekken.
 

De weergoden zijn ons gunstig gezind.

Wanneer de wekker om 7.30u afgaat, blijven we eerst nog wat in bed genieten van het zicht op zee. 

Ongelooflijk! Het Continental Breakfast, ook met zicht op zee, smaakt ons en we wandelen daarna eens tot aan het water. Picture-time! De eerste van de vele foto’s die we deze morgen nemen. Het weer is prachtig! Zonneschijn in overvloed.  

Het eerste dat we vandaag bezoeken is de Pancake Rocks. Een korte wandeling bezorgt ons een fabuleus uitzicht! Om het water wild tekeer te zien gaan in de blowholes zijn we wat te laat, het was vloed om 7.45u maar het spektakel is toch niet te versmaden.
Onze volgende stop is de Truman Track, een wandeling door het regenwoud naar het strand. Opnieuw om van te genieten! De bomen hier zijn indrukwekkend!

We rijden nog even langs de westkust, stoppen eens bij de Mitchell’s Gully goudmijn, tanken in Westport, voor we landinwaarts afdraaien richting Murchison. We stappen eens uit bij de swingbridge maar om op de hangbrug te mogen gaan, moeten we betalen en dat hebben we er niet voor over, we nemen een fotootje en we zetten onze weg verder.
In Murchison gaan we iets eten, het is rond 15u. Het zijn weer lekkere tussendoortjes. Op de cruise in Milford Sound had een Amerikaanse dame die nu in Dunedin woont, ons gezegd dat we veel moesten eten in Nieuw-Zeeland omdat het eten hier heel lekker is. We moeten haar gelijk geven, het eten is nog niet veel tegengevallen.  Bij het verlaten van Murchison houdt Frans plots halt bij een standbeeld van een soldaat. We vragen ons af of Lieve Bierque dit al gezien heeft! Het staat hier heel mooi met de bergen op de achtergrond.
We hebben nog bijna 200 km voor de boeg, dus gaan we er van door.  We rijden via de Highway 63 en St Arnaud naar Picton.